January 2015

Hello everybody,
 
Since a few weeks I’m seeing a therapist specialised in trauma. He also knows autism more than ‘only heard of it’. He is quite an expert in it. It’s been a long time ago that I felt so understood by someone, it’s hard to know that it has to be always with a social worker that I feel that way. It’s sometimes hard to feel
the right limitations one has in a relationship with a professional because feelings don’t make the difference between a professional and a friendly relationship…

Mostly we’re still preparing the coming sessions with EMDR by talking through situations in the recent past where I felt some resistance. That’s going well, but time always flies. I mostly have the feeling that I need half of the therapy session to come to the point where I can learn something new of myself, or where I really come to feelings who lay deeper than the superficial ones. Do you experience the same when you talk about yourself to someone?

There are still a lot of uncertainties in my life, and they will be there for quite some time. It gives some stress, so I’m glad having one day of recuperation more
than only the weekend. Normally I don’t work at Thursdays. I’m very happy that my new employer understands the difficulties I have because of my autism and hemiplegia and allows me to recuperate more than an average employee. Well, he gets paid for it, the regional government confirmed a premium because the quotas for an average employee are too high for me. The government quietly begins to understand I have more difficulties than one sees at first sight. Jippie ya yeeh!

Have a good
day you all!

Joke   

 

 

feel welcome foreigners!

Hi you guys,

From today on, I will continue this blog in English. I hope I can reach more readers, because my biggest dream is to inspire or even help people by telling how I’m coping with the things I experience in live. If that will not happen, so be it, I still have done what I really liked ( writing 😉 ).

It’s a pretty misty here in Belgium. We are experiencing our first cold days after being spoilt this fall.

Now it’s just at freezing point outside and it could rain/snow a bit, the weather forecast said. I’m glad I don’t have to be outside for a very long time when I go to work. Well, I can choose to go by foot, but then I would be exhausted and it would ask to much of me. I take the bus to work, so the only thing I need to do, is to walk to the bus stop and wait for the next bus. I can take all busses, because they all stop at the train station where I need to get off the bus. Sometimes I wait a few minutes for another bus because all teenagers are standing like sardines in their tin… It’s luxurious, and I like it J.

I’ll come back soon!

Joke
 
 

Een vol hoofd

Ik wil schrijven, ik heb het gevoel dat mijn hoofd vol zit. Het is zondagavond dus wil ik het leger krijgen tegen de werkweek is het het moment.

Ik heb het gevoel dat ik me niet volledig kan ontspannen. Mijn hoofd blijft steeds bezig. Ik blijf steeds met meerdere dingen tegelijkertijd bezig, hoewel het vaak onbewust is dat ik nog nog met vanalles bezig ben.

Ik probeer er echt op te letten de laatste tijd om maar 1 ding tegelijkertijd te doen, maar echt, dan nog heb ik het gevoel dat mijn onderbewuste nog op volle toeren draait. Is het om zeker niets te vergeten, is het om toch maar te blijven zoeken naar die oplossingen waar ik eerder wel bewust over piekerde? Is het nog iets anders?

Ik weet het niet. Het enige dat ik weet, is dat ik voel dat mijn hoofd met veel te veel bezig is. Gisteren nog in de winkel, ik wou betalen met de elektronische maaltijdcheques en hoewel het lang geleden was dat ik me de code nog voor de geest moest halen, normaal is het zéér zelden dat ik een code vergeet. Ik bedoel: iets in de trend van 1 x om de 10 jaar. Laat ons zeggen dat ik de code een half jaar geleden voor het laatst frequent (lees: bijna dagelijks) gebruikte.

En toch kon ik me de code dus niet meer herinneren. Niet de code, niet de verschillende nummers, niet de volgorde, echt totaal geen idee meer.

Ik besef dat dit geen ramp is, want iedereen vergeet iets en betalen in de winkel was geen probleem, maar het is iets wat ik niet van mezelf herken. Op zo’n momenten gaat er een alarmbel af, want echt terug in een diepe depressie vallen, wil ik uiteraard niet. Alarmbellen proberen me bewust te laten worden van veranderingen, zodat ik mezelf wat meer in het oog kan houden en op die manier zelf kan oordelen of het nodig is om extra aandacht te besteden aan ‘het niet in een langere depressieperiode vervallen’.

Ik zal me dus de in de toekomst net dat ietsje meer met mezelf bezig houden; misschien geen slecht idee om dit altijd te doen 😉 😉

xxx
Joke

Het gaat goed, met af en toe een dipje – heel normaal allemaal :)

Dit schreef ik vorige week zaterdag:
Ik ben bang, maar niet in paniek, waardoor het voor mij aanvoelt als een goed moment om op te schrijven wat ik op dit moment beleef. Ik heb het idee dat ik nu vanop een afstand kan bekijken en beschrijven wat ik voel. Ik was daarjuist aan het lezen over het leven met angst na pesterijen en
enkele keren dacht ik: ja, die tip of hulp is mij ook al gegeven in al die jaren therapie, en hoewel ik er heel veel energie heb ik ingestoken, voelt het nog steeds aan alsof ik nog op hetzelfde niveau van groei sta als 10 jaar geleden… Vaak besloop mij dan ook het akelige gevoel dat ik dan wel een hopeloos geval moest zijn waardoor het ijdele hoop was te denken dat ik ooit over de grootste struikelblokken zal geraken die het gevoel geven dat ik stil sta. Dat maakt me bang uiteraard, want dat wil ik het minst van al.
We kijken uit naar onze vakantie. Het begint steeds dichterbij te komen. Nog 6 daagjes werken na vandaag. Mallorca, een onbekend terrein. Het enige wat ik echt naar uitkijk is zwemmen. In de zee, in het zwembad, het maakt me niet uit, als het maar geen hele week regent.
Daarna nog een weekje thuis, wat dingen doen die anders niet kunnen. Na mijn vakantie heeft de technische dienst op het werk hopelijk mijn bureau komen verhogen. Ondertussen loopt er ook een aanvraag voor een headset, zodat ik kan telefoneren en schrijven tegelijkertijd zonder mijn schouder te moeten gebruiken als steun voor de hoorn van de telefoon. Misschien voel ik het niet onmiddellijk, maar ik twijfel niet dat het mijn schouderspieren deugd zal
doen.
Ik sta op het punt om ergens de goedkopere versies van de volwassenkleurboeken te gaan kopen. Ik voel heel duidelijk dat ik dat wil en dat ik geloof in het positieve effect dat het kleuren op mij zal hebben. Precies of dat effect staat al vast, het is een evidentie voor mij dat ik daar deugd aan zal hebben. Een heel duidelijk gevoel in mij.
Tot later allemaal!
Joke

Veel te lang geleden

Heel veel dagen gaan voorbij waarop ik iets wil opschrijven om met jullie te delen. Het komt er niet van omdat ik de tijd er niet voor
vind. Nu probeer ik het toch nog eens een keer, want ik wil echt wel iets op papier zetten.
Het gaat goed met mij. Sinds 1 juli voltijds op de nieuwe dienst aan het werk. De inhoud van de job ligt me beter, de communicatie met mijn nieuwe collega en met de coördinator loopt tot nu toe vlot en ik heb wel het gevoel dat er veel meer onderling overlegd wordt dan wat ik gewend ben.

Ik voel me nog steeds vereerd dat Danny na 2,5 jaar nog steeds zegt dat hij de rest van zijn leven met mij wil doorbrengen. Hij ziet mij graag, dat weet ik en
dat voel ik. Hij heeft geen behoefte meer om zichzelf pijn te doen met een mes of een stuk glas, en dat al vanaf dat we samen zijn. Ik voel me vereerd dat ik
daar heb toe bijgedragen, maar ik ben daar echt wel trots op. Je moet het toch maar doen als je zo diep gezeten hebt.
We hebben een nieuwe huisgenoot. Tarzan. Een katertje van net vandaag 11 weken oud. Een ongelooflijk energiek beestje, nog bang van de
speciale trap naar onze slaapkamer, maar elke dag merk ik dat hij stappen zette in het verder verkennen van het huis. Ik ben zo ontzettend blij dat hij er is.
Hij laat me tot rust komen als ik teveel pieker, en dat nu al, na 3 weken bij ons thuis te zijn.
Het geronk horen omdat hij geniet van mijn aandacht, het doet mij op dat moment ook zo’n deugd.
We gaan dit weekend naar de Gentse feesten. Danny stelde dat in het begin van de week voor, en onmiddellijk gezocht naar een hotel waar
nog een kamer vrij was. We vonden er eentje, natuurlijk niet het dichtst bij het centrum, maar wel betaalbaar. Een snelle beslissing, maar we gaan er van
genieten. Daar ben ik zeker van. Alleen word het wel heel warm, en Danny is daar absoluut geen held in. Ik zal hem dat klein beetje dat ik hem daarvan kan
afleiden geven. Omdat ik hem graag zie, en wil dat de hitte geen spelbreker zal zijn.

Er is veel gebeurd deze maand…

Er is veel gebeurd deze maand…
Ergens rond 18 maart het gesprek van de laatste kans gehad.
Op het werk, dus. Mijn diensthoofd merkte op korte termijn op dat ik te veel
fouten maakte en dat die dus ook, soms, vrij zware gevolgen hadden voor mijn collega’s.
Ik kreeg 1 maand om te bewijzen dat ik beter kon. De consequentie van het niet
goed doen in die maand werd heel duidelijk benoemd: einde contract. Ik wist
toen al dat ik het wantrouwen dat ik gewekt had bij mijn diensthoofd niet op 1
maand kon laten overhellen naar de positieve kant. Sowieso is dat heel
moeilijk, laat staan bij iemand die alleen in haar eigen mening geloofd en daar
niet van afwijkt. De onderlinge sfeer was al niet goed, maar werd door dit gesprek
uiteraard niet beter. Mijn stressniveau is die hele maand op een piekhoogte
blijven hangen.

Toen 18 april dichter bij kwam, zijn enkele collega’s hun mening
over mijn situatie met mij beginnen delen, waar ik ontzettend dankbaar voor
ben. Ik geloof niet in mijn eigen mening, hoewel ik ergens ook wel vond dat de
verwachtingen de pan uit swingden. Gelukkig vertelden enkele collega’s hoe het
bij hen er aan toe ging toen zij op de dienst zijn komen werken. Daar kwam mijn
situatie niet eens bij in de buurt.

Gesterkt door deze meningen (de bevestiging dat mijn intuïtie
juist zit) ben ik naar de dienst personeelsbeleid gestapt, met de vraag of de
provincie het zou toestaan om mij op een andere dienst te werk te stellen.
Normaalgezien kan dat pas als je minstens een jaar in dienst bent (ik werk op 1
mei 9 maanden) en als je als beste komt uit een selectieprocedure (schriftelijk
en mondeling examen bij een jury, eigenlijk een sollicitatie).

Ik was heel blij toen ik hoorde dat dit positief werd
onthaald. Het is te zeggen: ze willen (de provincie, maar in werkelijkheid de
dienst personeel en mijn huidig diensthoofd) mij een kans geven om binnen een
andere dienst tewerkgesteld te worden en ze gaan mee uitkijken, maar er is wel
duidelijk gezegd dat ze niets kunnen garanderen.

De eerste concrete mogelijkheid die er zit aan te komen (in
overheidsnormen gerekend: minstens nog een maand en half) is een plaats die mij
op zich wel interesseert, maar waar ik al enkele minder leuke dingen over
gehoord. Het zou er bijvoorbeeld niet leuk werken zijn, onder andere omdat de
dienst maar uit 3 werknemers bestaan, waarvan 1’tje blijkbaar zeer veel afwezig
is en dat het er op neer komt dat je vaak alleen zit. Ik besef dat ik dit
via-via hoor van (ex-) werknemers van die dienst, maar het is al niet van de
buur van de neef van de zoon van de bakker.

Nu is het dus afwachten en mijn werk goed doen tot er de
functie binnen de provincie vrijkomt waar ik mij goed bij voel, maar waar de
provincie en de nieuwe dienst akkoord gaan met mijn verplaatsing.

Er is nog veel over te zeggen, en belevingen te verwerken,
maar zo onzeker als ik over mezelf ben en zo bang om nog meer bruggen op te
blazen, durf ik dit zelfs hier niet op papier zetten. Hoewel ik weet dat dit
niet gelezen kan worden door iemand die ik ken vanuit mijn werksituatie…  

tot later!

verhuisd!

Dit weekend zijn we verhuisd. De zetels pasten niet in onze nieuwe woonkamer, maar na 2 dagen op de stoep zijn ze opgehaald door een nobele onbekende. Waren wij blij zeg. Ik was al een lieve buurvrouw tegen het lijf gelopen die een briefje in onze brievenbus was komen steken en vriendelijk opmerkte dat de pogingen die we vorige zaterdag met onze verhuis ondernamen om de zetels dan toch binnen te krijgen, gedoemd waren om te mislukken. Ik citeer: “Je ziet toch direct dat het gat van het venster veel kleiner is als de grootte van je zetels.”. “Ah”, zeg ik, “dan bent u slimmer dan ik.”. Haar antwoord getuigt van een grote arrogantie, ik mocht namelijk vernemen dat zij afgestudeerrd was als licenciaat ‘en nog wat hoge woorden’ wiskunde. Oh, wat voelde ik me onmiddellijk welkom… Danny en ik sprongen dan ook beiden een gat in de lucht toen een man die avond aanbelde en vroeg of hij de zetels op de stoep later die avond mocht komen ophalen voor in zijn hangar. Man, man, man, wat sprong mijn hart de lucht in van blijdschap. En de zetels waren weg toen we in ons bedje kropen. Da’s een serieuze zorg minder. Heel veel geregel de laatste weken, ik zal blij zijn als het daarin wat rustiger wordt. Ik heb wel al gemerkt dat we stilletjes aan de trapleuning uit de muur aan het trekken zijn. Ik weet niet goed wat we ermee moeten. Onze huisbaas bellen? Ja, logisch, maar hij woont in Antwerpen en ik vraag me af of hij daarvoor zal langskomen. Waarschijnlijk zal hij de opdracht geven om iemand te zoeken die dit kan herstellen voor er grote ongevallen gebeuren. ‘k Zal toch maar eens bellen, kan ik ineens melden dat er in het berghok waar de ketel staat te weinig verluchting is voorzien, waardoor het heel hard naar gas ruikt. Niet gezond en niet echt veilig, lijkt mij.

Het is al veel te lang geleden…

Te weinig werk, zelfs nu mijn directe collega voor langere tijd afwezig is… Er zijn echt wel leukere dingen. Dan komen er spannendere tijden aan op privévlak. We gaan verhuizen! Opnieuw naar de stad! Wat ben ik daar blij om. We betalen ons niet blauw, maar in de stad moet je dan wel iets inleveren. In dit geval is dit naar mijn gevoel een kleinere woonkamer. Ik kreeg er wel een gezellig gevoel bij, ook al stonden er geen meubels meer op het moment dat we het huis gingen bekijken. Het huis ligt op tien minuten van het centrum van Leuven, de stad waar we beiden terug graag wilden gaan wonen. Aan mijn wandeltempo is het trouwens 15 minuten. Ook vlot bereikbaar met de bus, volgens de vorige huurder nauwelijks problemen om voor het huis te parkeren en een eigenaar die in Antwerpen woont en je met rust laat zolang je de huur correct betaald. Er zijn ook nadelen, dat zullen we merken als we er wonen, maar ik was toch blij toen Danny me vertelde dat hij wou dat kaders opgehangen zouden worden in Leuven, terwijl die nu nog op een kast of op de grond staan te verkommeren. De reden? Hij wist dat hij hier toch niet wou blijven wonen. Ikke happy!

november 2013

Op het werk zijn en niet veel werk hebben, een goed moment om mijn typesnelheid wat te verbeteren. Na een aantal dagen oefenen, lukt het mij toch al aardig, al zeg ik het zelf. Ik hoop echt heel erg dat er deze namiddag toch nog een beetje werk binnenkomt met de post. Ik vind het niet leuk om vast te stellen dat je je voor 3/4 van de werkdag (of soms zelfs nog meer) doodweg verveeld achter je computer… Ik besef dat onze dienst hier niets aan kan veranderen, als er geen actie wordt ondernomen door de lokale besturen, dan komt er bij ons ook geen werk binnen. Dat is simpel.

Bijna twee jaar samen met Danny, ik verbaas er mij nog steeds om als ik die periode bekijk. Hoewel ik echt geloof dat veel afhangt van het geduld van Danny, zie ik dat ik minder medicatie nodig heb dan twee jaar geleden, zie ik dat we minder regelmatig ruzie maken en dat ik minder last heb van echte paniekaanvallen. Ik weet, je mag misschien niet vergelijken, maar wat ik zie, is dat ik in vorige relaties tegen het anderhalf jaar al serieus moeite had om niet op de tippen van mijn tenen te lopen. Dit geldt ook voor mijn partner toen, dat besef ik ook.

We zijn alweer midden oktober.

We zijn ondertussen midden oktober, ik ben alweer 14 dagen bezig op mijn ‘nieuwe werkplek’. Ik leg het even uit voor de mensen die niet meer kunnen volgen. De dienst Ruimtelijke Ordening waar ik werk, is opgedeeld in 3 afdelingen. Ik ben verhuisd van afdeling, dus ik veranderde van takenpakket, van directe collega’s en van verantwoordelijke. Mijn diensthoofd werd mijn verantwoordelijke, ik kreeg een andere bureau, bureaustoel en ging van de noordzijde van het gebouw naar de zuidkant. Gelukkig bleef er ook wat hetzelfde: ook al is het veel minder dan voordien, ik heb nog steeds contact met mijn eerdere collega’s.

Er is op dit moment wel een groot nadeel aan de verhuis. Er komt amper werk binnen. Ik ben blij dat ik niets moest overstappen op een moment dat mijn toekomstige collega’s verdronken onder het werk, maar er kan ook veel te weinig werk zijn. Het is me één dag zelfs al gelukt om mij zo hard te vervelen dat ik een halve dag verlof nam en op de middag naar huis vertrokken ben.

Eind oktober loopt mijn officiële proeftijd af. Ik denk wel dat ze tevreden zijn over mij, vooral omdat ik er op vertrouw dat mijn diensthoofd kort op de bal zal spelen als er haar problemen gemeld worden. Ik vroeg heel uitdrukkelijk om niet met dingen te blijven zitten, zowel tegen mijn nieuwe collega’s als tegen mijn diensthoofd. Ik ben benieuwd wanneer ik gesprek heb.

Ik ga jullie laten, nog een halfuurtje en deze vrijdag zit er op. Het weekend zal deugd doen, ik heb nood aan een rustpauze. Ik ben nog moe van een weekje geleden te moeten vechten tegen griep en een spijsvertering die niet in orde was. Ik ben beter nu, heb geen koorts meer, maar de vermoeidheid is er zeker en vast nog niet uit. Ik ben blij dat ik bijna naar huis kan, ook al duurt de busrit naar huis en de weg naar de zetel thuis nog een dik uur.

Tot later!